Product geleverd in hersluitbare zak
°°°
Gebruik in de keuken:
De rozemarijn is een essentieel ingrediënt van het mengsel genaamd "kruiden uit de Provence", en daarmee van de Mediterrane keuken.
Gemalen zoals hier, heeft het het grote voordeel dat er geen harde stukjes in de mond blijven hangen, wat sommige mensen storend vinden. Het geeft zijn volledige aroma vrij zonder sporen achter te laten in het gerecht of de saus! Het wordt meestal gebruikt in stoofschotels, marinades en over gegrild vlees of vis, royaal bestrooid. Het past perfect bij aardappelen en lamsvlees. Het kan zelfs worden gebruikt om vlees of vis te roken.
Recente culinaire trends gebruiken rozemarijn ook in infusies (met de hele blaadjes) om vla, crèmes, ijs en zelfs bepaalde soorten jam, zoals abrikozen-, vijgen- of perzikjam, op smaak te brengen. Het wordt ook, zij het zeldzamer, gecombineerd met pure chocolade. In de traditionele Provençaalse gastronomie wordt het gebruikt voor citruskoekjes. En als je het combineert met kaneel, zul je verrast zijn door het resultaat! Deze toepassingen kunnen worden bereikt met infusies van bladeren, maar zijn nog beter met gemalen rozemarijn!
Wat betreft de hele blaadjes: door hun hoge concentratie flavonoïden en fenolen worden ze ook gebruikt in infusies vanwege hun medicinale eigenschappen. Rozemarijn verlicht vermoeidheid, spijsverteringsproblemen, ademhalingsinfecties en hoofdpijn. Het wordt aangeraden om in de herfst en lente kuren te volgen van 2 à 3 weken met een theelepel bladeren per kop, 10 minuten laten trekken. Voeg desgewenst tijm toe aan de infusie en zoet met honing. Een "wondermiddel" om de winter goed te beginnen!
Wie ben ik?
Herkomst: Tunesië
Botanische naam: Rosmarinus officinalis
Gebruikelijke namen: Wierookhouder (Provençaalse naam), kruiden voor kronen, zeemansroos, zeeroos, rozemarijn
De rozemarijn is een overblijvende struikplant uit de familie van de lipbloemen (Lamiaceae), afkomstig uit de rotsachtige maquis van het Middellandse Zeegebied, en groeit overal waar het klimaat gematigd is met milde winters en kalkrijke bodems. Hij houdt van volle zon en verdraagt geen overtollige vochtigheid. Zijn vermogen om te overleven op de vochtigheid van de kust kan de oorsprong zijn van zijn naam "zeeroos".
Hij kan tot 1,50 m hoog worden, en zijn fijne, leerachtige naaldachtige bladeren zijn groenblijvend. Hun geur is krachtig, kamferachtig en doet een beetje denken aan wierook, vandaar de Provençaalse naam "wierookhouder". De bloemen zijn bijzonder aantrekkelijk voor bijen, die er een honing van maken die zeer gewaardeerd wordt door liefhebbers, vroeger bekend als "honing van Narbonne".
De bloei begint in februari en duurt tot mei. Soms verschijnt er een tweede, minder overvloedige bloei in de herfst. De bloemen komen voor in trossen die variëren van lichtblauw tot paars, afhankelijk van de soort. Zeldzamere varianten hebben witte bloemen.
Er zijn meer dan 150 variëteiten rozemarijn, die variëren in grootte, groeiwijze, bloemkleur en vorstbestendigheid.
Rozemarijn wordt ook veel gebruikt als aromatisch bestanddeel in de cosmetica-industrie om zeep, crèmes, enz. te parfumeren, evenals in de voedingsmiddelenindustrie voor het op smaak brengen van snoep, sauzen, desserts, enz.
Ten slotte is het gebruik in parfumerie zeer oud. Een van de eerste bekende alcoholische parfums is "eau de Hongrie", dat in de 17e eeuw veel werd gebruikt. Het wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt in de productie van parfums, voornamelijk voor mannen.
°°°
Kleine geschiedenis:
De ouden hechtten groot ontzag aan rozemarijn. Het werd toen gebruikt bij alle feesten. Het bruidspaar droeg kronen gemaakt van rozemarijn (vandaar de bijnaam "kruid van kronen"), en de gasten ontvingen takjes versierd met meerkleurige zijden linten.
Zijn stimulerende werking op de mentale functies moedigde de oude Grieken aan om het te gebruiken tijdens studiesessies. Takjes rozemarijn werden ook onder het kussen gelegd om kwade geesten en nachtmerries af te weren. De oude Egyptenaren plaatsten rozemarijntakken in de graven van farao's om hun ziel te versterken.
Tijdens pestepidemieën werd rozemarijn verbrand om de lucht te zuiveren, en men droeg kleine zakjes met rozemarijn om de nek om aan te ruiken bij het passeren van besmette gebieden.
Tot slot zegt een legende dat rozemarijn oorspronkelijk witte bloemen had. Maria, voordat zij Jezus baarde, zou haar blauwe mantel over een struik hebben gelegd voordat zij de stal binnenging. Die struik was een rozemarijn. De kleur van Maria's mantel zou op de bloemen van de struik zijn overgegaan, en sindsdien bloeit de rozemarijn blauw!
Vertaling:
Engels: Rosemary
***
